Kendi Hikayemde İnciniyorum

Ne vakit sana gelmek istesem

kendimden gidişlerim oluyor şehirlerce

dizlerim çarpıyor birbirine, tir tir titriyorum

sonra hep sana çıkıyor yollar

kokun siniyor tenimin kalabalığına

dilimden

avuç avuç yalnızlık düşüyor yerlere...

Sahil sahil martı oluyor duygularım

tutamıyorum hıçkırıklarımı gözyaşlarımda

tam ortasında kahroluyorum yokluğunun

koca bir haykırış oluyorsun içimde

uçurum uçurum, yağmur biriktiriyorum gülüşlerimde...

Avazım çıktığı kadar bağırıyorum

nefesim yettiğince adınla irkiliyor yüreğim

çığlık çığlık sevdana susuyorum

gözlerinin ertesinden süzülüyorum gözyaşına

yaklaştıkça sana, yaşlanıyor ölümüm

gitgide, daha çok yakışıyorum acılarıma

sakın gelme sevgili

bir adım daha yaklaşma

sen geldikçe çukurlaşıyor içimin sızısı

inan, karşı gelemiyorum korkaklığıma...

Her notada sana karışıyorum biraz

her renkte gözlerine sığınıyorum

sen baktıkça göçüyorum buralardan

sığıntı bir çocuk oluyor hislerim

sensiz, cebime sığmıyor işte ellerim

kalemim ıslanıyor yokluğunda

hep yalnızlık kokuyor bu şehrin tabelaları

her adımda

biraz daha üşüyor çaresizliğim...

Çocukların rengine boyuyorum sokakları

ellerimi yine aşka uzatıyorum

martılara umut atıp

yağmur topluyorum cadde cadde

yüreğime düşüyor tebessüm kırıntıların

her yudumda boğazıma takılıyorsun

merak etme

vadem dolunca kendi hikayemde incinirim ben de.