Kendim

Ve daha önceleri

Kendimde biriktirdiğim ağlayışlarım vardı

''ve'' den önce engel tanımaz imla hatalarıma dem vuruyordu dilim

İnan bana kendim! İnan bana

Başka bir kılıfa uydurdu kendini bütün renkler

Gök ve okyanus esirgedi maviden rengini

Ve daha birçok şey ve daha çok az şey hırsızı oldu başka şeylerin

Çık bak dünyaya kendim! Çık bak dünyaya

Herkes biraz herkes, her şey biraz çaresiz

İnsan dediğin ne kadar ki kendim

Ölümü bekleyen sonların merak gözlerinden başka...

Yaşarken omuzlarına bastığım toprak

Ölürken ne kadar da sana benziyor kendim

Renkler, toprakta da gözlerimi ürkütüyor... Korkuyorum

...ve son

...ve son/suz/luk

...ve yokluk

Mitolojik öykünmelerin sırtında taşınan gezgin hışırtılar...

Adı alnına çakılmamış türdeş duyguların parmak sürülmeleri...

Nedir son nedir son/suz/luk nedir yokluk

Evet, bunlar kendim

Çırılçıplak bedenine yazılmış alfabesi olmayan harflerden başka...

Önce ve daha önceleri tadıldı ölümün buruk koparılışı

Oysa çizgiler sarkıtırken gözleri, daha bir koşmalıydı insan kendine

Utançlaşmadan, yaşamın cinayetinde gülerek kaybolmalıydı insan

Bu değildi yaşamak kendim! Bu değildi yaşamak

İnsan sayıklarken bile, anlamlı dualar kadar kutsal sayılmalıydı yaşamak

Ve daha önceleri

Kırılmış üzüntülerin avuçlarında yasaklanmış sabahlarım vardı

Yaşamayan martılarca izliyordum denizin heybetini

Annemin sesi gibi törpülüyordu vicdanımı son günahlarım

Birini öldür kendim! Birini öl

Ki başım içime eğilmiş, sesimle çarpıyorum yüzüme

Bir yeminin tanrısal kefenine birçok yalan sığdırdım

Ama renkler

Dudağıma damgalanmış kızılcık hüzün taneleri

Ey kendim pişman ol! Pişman kal

Kendin hakkına... Ölü renkler aşkına...

Bundan sonra kendini hiçbir zaman sevme kendim

Bırak içindeki sevgi kırbacı işlesin son katlesini