Kendimden Kalan Harf
Yazdım..
Sonra kendimden bir harf sildim Çünkü bazı kelimeler
Ìnsanın yüzüne
Fazla yakından bakıyor
Bozdum..
Bir cümlenin ortasında
Bıraktım kendimi
Ne geçmişe tamamlandım
Ne yarına yakıştım
Yeniden yazdım..
Bu kez adımı Koymadım altına İnsan bazen
Kendi hayatına imza atınca
Ondan sorumlu tutuluyor
Bozdum..
Çocukluğumun kenarına ilişmiş
O küçük susmayı
Kazımaya çalıştım
Çıkmadı..
Bazı şeyler mürekkep değilmiş Derinin altında
Unutulmuş bir alfabe gibi
Yıllarca çoğalıyormuş
Yazdım..
Birini sevdim
Birini kaybettim
Birini affettim sandım
Üçünün de
Aynı yere çıktığını
Sonradan öğrendim
Bozdum..
Kendime söylediğim “iyiyim”leri Ne kadar çokmuş
Bir Ìnsan
Kaç kez iyiymiş gibi yaparsa gerçekten susar?
Yeniden yazdım..
Bu defa cümlenin başına
“ BEN ” koydum
Garip geldi
Sanki yıllardır
Başkasının hayatında
Misafir kalmışım
Bozdum..
Bana öğretilen bütün doğruları Masanın üzerine serdim
Bazıları eskimişti
Bazılarının tarihi yoktu
Bazılarıysa başkasının
El yazısıyla yazılmıştı
Hepsini katladım
Atmadım..
Çünkü insan
Kendisine öğretilen
Yanlışlardan bile
Bir parça oluyor
Sonra boş sayfaya baktım
Ne yazacağımı bilmiyordum
İlk kez
Bilmemek korkutmadı beni
Kalemi bıraktım
Sayfa bembeyaz kaldı
Ve ben..
Hayatım boyunca
Ìlk kez
Bir şeyi düzeltmeden
Olduğu yerde bıraktım
Belki de yaz boz buydu
Kendini yeniden yazmak değil Kendinden olmayan cümleleri Yavaş yavaş
Hayatından çıkarmaktı
sevay