Kendime Sarılır Donarım...

koy kenarında

adım üstüne

adım atıyordu gölgem

sessiz ve sakindi

hiç bir tebessüme kapılmadan

kendi kendine kaybetti...

dalgalara bakıp iç çekti...

uzun uzun sustu.

-Ve

yaşamaktan

vazgeçtii...

// kaygılar büyüktü

bu uçsuz bucaksız şehirde...

bir devdi geçmişi

hep gölgeler içinnde...//

üşüyordu,

güneşin

en dikkat

çekici anında bile

yokluğunda gömülüydü

bedeni

yerin yedi kat dibine

kendine sarılıp

donuyordu...

uykulu bir gelecekte...

ezanlar arasından

tek bir istekle

o'nu dile di

tanrıdan...

güneşi gördü yine...

çok yakınında bi yerde...

belki de

O nu görmüştü

hiç bi yerde...