Kendimsizim Anne

Bu gün daha başka uyandım.

daha çok kırgınım anne..

Daha başka acıyor bugun kalbim...

Unuttum sandığım geçmişin anıları

geçiyor, bir bir gözlerimin önunden,

Hatıralara değdi ellerim...

İliklerime kadar acı hissetim anne.

Ve unuttum dediklerim ne varsa,

Hepsi bir bir geçti yüz çizgilerimden...

Büklum buklum oldum anne..

Sessizleştim.

Kimsesizleştim.

Kendimsiz kaldım anne

Yalnızlığı çok sever oldum.

Kaygılarımla,

Korkularımla

Yaşamayı büyümeği ögrendim...

Sevmeyide unutmuşum anne.

Bir yüreğe nasıl dokunacağımı da..

Gözlerimi kaçırıyorum herşeyden.

Herkesten.

Sadece eylülü hatırlıyorum anne.

Hazan yapraklarını.

Yağmuruda sevmiyorum artık.

ÇocukKen ıslanmak için

Senden azar işitiğim yağmUrdan bile

Kaçar oldum..

Ben nasıl böyle sessizleştim anne...

Oysa,

öyle hayaller beslemiştim ki içimde.

Anlata anlata bitiremedim

Şimdi ise,

Acıları.

Hayal kırıklarını.

Kayıplarımı,

anlata anlata bitiremiyorum...

Ve biliyormusun anne.

Tek bir şey kaldı çocukluğımdan kalan..

Hala papatyaları çok seviyorum.

Birde seviyormu sevmiyor mu diye

Kopardığım yapraklarını...

Biliyorum anne.

Sinsice çalındı hayatım...

Avuçlarıma toprak kokusunu bırakarak.

Hiç dinmedi acım

Hiç kabuk bağlamadı bendeki bu yara.

Her saniye kanadı durdu.

Geçmedi,

GeçmeK BİLMEDİ anne...