Kendine Bencil Günahlar Ustası

Ustam,

kaldır aradan

kurutulmuş canı

ayır yongadan.. sızıdan!..

Geçilebilir misin bir başına

öğret.. kendi tadına varılmadan

ki derelerin gerek, altlı üstlü ırmakların

sazlıkların gerek bana.. denizde berkitilmiş ruhun

geceyi soluyan yaprakların kayırdığı.. hükmün gerek bana;

oysa, tanrıyla da ansam seni gecende

eski bir düşüne rastlarım.. deniz iner güverteye

o ve ben ne çok uzak.. sense ne çok yakındın ikimize

bin gece ertesi gecelerden masallara yakılası koyaklardan

ne yana baksam anısı olurdun bir kenti daha büyütmeye gelsem de!..

Ve bir eski kente anı olsam da

ses verişimi yeşertirsin ağıtlarım içinden

insan sürüleri gösterirsin vadilerde paralarıyla avlanan

-kendine bencil günahların saklanması buyrulmuşken sana-

kursaklarında başlatılan savaşlar ve açık kalp ameliyatlarıyla

içten yanmalı geçmişlere çöreklenirler diye sökülürdü korkulardan!..

Kurtlara yenik sayılırdık usta su

oyalanma taktiklerine sarnıç kıldılar bizi

kalbime dokunduğun yerden yırtıp atınca sesini

bunu bir, çocukları yazacaktı kâğıt toplayıcısı babaların

kartpostallar birikmiş ve iyi dilekler solmuştu posta kutularında

aklımın hastanelerinde batakhanelere dönüyor, sende yanıyordu evleri

en çok kendine bencil günahlar saklanasıydı; içten yanmalı geçmişe devinirlerdi

boyumuz yetmez, güz renginden uyanırız; derdin.. zamanı yutmak için vakit hâlâ dardı.