Kendine Doğru

havada

bırakıp gitmiş kendisini

gölgeli saatler gelince uyku

yapraklara sevda şarkıları söyleyip

uzunca başka bir uyku

sevindi

dalları yerlere kadarmış

kendine çekip içine doğru kıvrılmak

bir gök yüzü bulmuş gibi yeniden

ve oraya bulutlar

mavi sesler asmak

kendi kalbinden geçen

sarı susmaz ki

sarı bir tarla

uçsuz bucaksız bir tokluk

kayıp şarkılar oyunu incindiğinde

tutkulu bir böcek gibi ağlayabildiğin

üzüldüğünde

ve o karanlık alçaldığında

sığınmış ellerini beyaz güvercinlere anımsatan

toz duman kanatlar senin yüreğin

öpülürken binlerce yıl yüksekten

hiç özlediğin

bilemezsin

parmağınla eşelerken toprağı

başını diken solucanın

hangi canını sana sakladığını

hangi mezarın ölüsünden

selamlar fısıldayıp kıvrandığını

bilemezsin.