Kendine Kuşkulu

solsun istedin soluğu yastığımın

çarşafımda kahverengi bakan pardesün yok

en küçüğünden en büyüğüne korkularını

yükleyince yalnızlığımın sırtına

kendine samimiyetinden kuşkulu

bir köy ıssızlığı çöreklenir koynuma

yorganımı terki diyar eyleyince bereket vakitleri

azar canıma açlığı azrailin

bir yudum dışarısına yanar benliğim

gece saçlarıyla örter utançlarımın üzerini

yüreğimden usanırım...

akıntılı bir yaradır gözlerim

hayaline kanmadığım sabahlarda

ve göremeyeceğim akşamlarının siyahını

en acı gerçeğim bilince...

reyhan nefeslim

konuş ki yayılsın güzelliğin doğama

batısız doğum ol

soğuksuz sıcağım

kışsız yazım

güzsüz ilk yazım

yazı yaban

alınyazım

sen

ilk ve son sohbetisin kirpiklerimin

gidişinin masalsı gri yağmuruyla

sedası ishak duyarlı

telafisi zor yanılgılarımın pişmanlığında

sözlerinin ağırlığı

ben

gidince kaf çekemez yollara uzaklığımı

gideceğim...