Kerem İle Aslı (Manzum Hikâye)

Kerem İle Aslı serbest hikaye

Ah! Ah! Halep

Mal mülk verdin

Beylik verdin şöhret verdin de

Bir evlat veremedin

Yedi düvele şan Halep

Diye her fırsatta dövünüp

Allah'a yalvarır Bey,

Haksızlık yapmaz

Namazında niyazındadır

Vakitleri hiç kaçırmaz.

Günler böyle geçerken

Bey çocuk görünce hüzünlenir

Kaderine razıdır

Bir yetim görse, her türlü yardımı yapar

Onu sahiplenir.

Günlerden bir gün

Yaşlıca bir derviş gelir yanına

Saçları sakalı süt beyazı

Bir elma uzatır Bey'e

?Eşin bu elmayı yesin Ayazma çeşmesinin başında! ?

Der ve kaybolur.

Bey koşarak eve döner,

Anlatır durumu eşine

Tellallar sokak sokak gezer

Çağırır halkı çeşme başına

Sonunda Bey ile Hanımı da gelir

Ayazma'nın yanına.

Bir keşiş yaşarmış Halep'te

Bey gibi baba olmaya hasret

O da durumu eşine anlatır

Eşi Bey'in eşini kıskanır

?Yarısını verse de ben de elmadan yesem

Beyime ben de bir çocuk versem.?

Düşüncesiyle Beyin Hanımına yalvarır

Hanım dayanamaz

Elma yarılanır

Derler ki "Çocukların olursa biri kız diğeri erkek

Birbirleriyle evlendirelim

Halkın önünde

Buna söz verelim. "

Alkışlar arasında söz verilir

Henüz olmayan çocukların

Sözü kesilir.

Önceleri heyecanla bekleyiş başlar

Hamilelik anlaşılınca

Sevinçle çalar zurnalar, davullar

Ve dünyaya gelir

Bir oğlan bir kız

Dünyalar tatlısı çocuklar.

Bey, oğlunun kulağına Ezanla "Mirza Bey", dedirtir

Keşiş, kızına

Han Sultan adını verir.

... Bey, dadılar bulur özel,

Dört yaşına kadar gezer oynarlar güzel güzel

Mirza Bey, yaşıtlarından Sofu ile birlikte

Arkadaşlığı ve dostluğu tanır

Öğrendiklerini ve yaptıklarını

Her akşam babasına anlatır.

Özel hocalar tutulur, dersler başlar

Yıllar yılı kovalar

Değişir zaman zaman hocası

Terbiyesinden memnun

Gurur duyar Mirza Bey'in annesiyle babası.

Yaş on dört deyince Sofu,

?Anladım öğrendiğimiz ilim yeter

Aynı konular anlatılmaya başlandı baksana

Teker teker! ?

Babasına sorar Mirza Bey,

Bey biraz düşünür sonra:

?Şimdilik Sofu haklı.? der.

Artık at binme ve avlanma zamanıdır

Ok atma öğretilir,

Nişan almada yarışırlar

Atları sever

Bey'in harasından iki at seçip

Bir gün

Avcıların arasına karışırlar.

..................

Gece uykuları değişir

Mirza Bey bir gece gördüğü rüyayı

Sofu'ya anlatır:

?Rüyamda bir kız gördüm dünyalar güzeli

Dokunduğu yeri yakar

Alevdendir pamuk gibi elleri

Kaçtıkça kovaladı

Sonunda yakalayıp

Avuçlarına aldı yüreğimi.

Uyandım uyuyamaz oldum

Sofu kardeşim

Bilmiyorum ben bu rüyayı niye gördüm.?

Mirza Bey'in aklından çıkmaz

Gündüz güneş gibidir, gece sayısız yıldız

Her rüyada onu görmek ister

Tam görecekken sabah olur

Rüya biter.

Unutmak için ava çıkarlar

Şahinini alır yanına Mirza Bey

Kuş avlarlar

Biri şahinden kaçmayı başarıp bir bahçeye saklanır

Mirza Bey kuşun peşinden gidip

Güzel bir bahçede kuşu aranır.

Birden durur

Bir çift göz görür rüyasından fırlayıp gelmiş

Mirza Bey'i görünce

Rüyasındaki kız, hafifçe gülümsemiş.

Kız karşısında öylece durur

? Sen rüyamdaki kızsın! ? diyerek

Uzanıp pembe yanağına

Bir öpücük kondurur.

Pembe yanaklar al olur

Mirza Beyin dudakları bal olur

Dünyanın en tatlı sesine bürünür

?Kerem eyle aslımı rüsva etme! ?, der kız,

Boyun bükülür.

Peki der? Mirza Bey,

Bundan sonra ben Kerem'im, sen de Aslı.?

.........

Aslı olmadan günler geçmek bilmez

Ne yemeğin tadı vardır

Ne geceleri gelir uykusu

Ne de eskisi gibi berraktır

İçtiği su.

Kerem yamadan içmeden kesilir

Her geçen gün

Biraz daha erir.

Babası durumu fark edince

?Bir derdi var ama nedir? ? diyerek ünlü tabipler bulunur

Onlara Keremin derdi sorulur

Kimseler bir şey bulamaz

Keremin derdine

Hiç biri çare olamaz.

Gün görmüş bir kadın

Yılların tecrübesiyle olayı anlar

Kızın adını öğrenir

Bey'e anlatmaya başlar

?Bey, oğlun âşıktır Keşişin kızı Aslı'ya

O sebeple kesilmiştir yemeden içmeden

Bana kalırsa düzelmez

Aslı ile düğününü görmeden...?

Bey düşünmez bile,

?Hemen çağırın Keşişi! ? diye kükrer

Haberciler gidip çağırır

Keşiş Hanımıyla dertleşir

?Zamanı geldi Hanım

Bey çağırmış, kızı isteyecektir

Bir söz vermiştin elmanın yarısını yerken

Sözün vakti geldi

Kızını ver diyecektir.?

?Olmaz! ? der Hanımı,

?Müslüman'a kız vermem

Sen git tamam, de ki verdim

Kızımı alırım yanıma

Bulamayacağı diyarlara giderim.?

Bey'in huzuruna gelir, Keşiş

Bey:

?Bizim oğlan âşık olmuş kızına haberimiz olmadan

Yemeden içmeden kesildi

Allah'ın emri ile kızını istiyorum oğluma

Zaten hatırlarsan

Elmanın yarısı yenirken sözleri verilmişti.?

?Sözümüz sözdür Bey'im

Kızım kızın, oğlun oğlumdur artık

Hazırlığımızı yapalım lakin

Bize biraz müsaade derim.?

Diye cevap verir Keşiş

Bey planından habersiz Keşişin

?Elbette! ? der

?Ne lazımsa söyle

Kâhya sana verir! ?

Keşiş eve dönerken Kerem müjdelenir

Aslı'yla evlenecektir, istemiştir babası resmen Keşiş'ten

Artık Aslı Keremin sözlüsü sayılır

Kerem duyunca, sevinçten

?Acıktım! ?, der, iştahı açılır.

Planlar kurar kendince

Sabah bahçeye gidip Aslı'sını görecektir

Elini tutacak

Onu ne kadar sevdiğini söyleyecektir.

.......................

Oysa gece yarısı Keşiş,

Yüklemiştir değerli eşyalarını atlara

Aslı'yı ve Hanımını alarak

Kaçarlar bilinmez diyarlara.

Sevinciyle uyanır Kerem kuşluk vakti

Kalbi göğsünden çıkmak istemektedir

Aslı'sını görmek için

Yanağından öptüğü bahçeye gidecektir

Onu nasıl sevdiğini

Ona nasıl âşık olduğunu söyleyecektir.

Gülümsemesini mutluluğu ile asıp yüzüne

Mahmuzu vurur

Nihayet kavuşacaktır sözlüsüne.

Bahçeyi bulur erkenden

Girip beklemeye başlar

Evden ses duyulmaz

Duvarlarda kimsesiz ve soğuk taşlar

Kapıya bakar, kocaman bir kilit

Ahırda atlar yok

Anlar

Aslı ailesiyle başka diyarlara gitmiştir.

Hemen gidip Sofu'yu bulur

?Kalk gidiyoruz! ? der

?Aslı'mı götürmüşler,

Acele edelim, eminim yol uzundur!

Sofu, helallik alır annesinden babasından

Kerem, kâhyayı bulup haber verir

Anlatır durumu rengi soluk

? Babama söyle

Şimdi başlıyor yolculuk! ?

Çıkarlar Halep'in dışına

Nereye gidilecektir belli değil

Hangi yön Aslı'ya götürür Kerem'i bilemezler

Gelenlere sorarlar:

?Bir Keşiş, kızı ve anası derler

Görüldü mü hiç giderken

Dün gece geç vakit,

Yahut bu sabah erkenden? ?

Birileri sesler duymuştur

Yolu gösterirler

?Yalnız çok karanlıktı

Aradıklarınız mıdır, bilemeyiz.?, derler.

Kerem ile Sofu o yöne doğru at sürerler

Bazen yaklaşıp bulduklarını sanır

Sevinç ve mutlulukla gülerler.

Her defasında omuzları çöker,

Yanık türküler söylerler:

Babası anası Aslımı saklar