Kervan...

Sarhoş bir akşamın kucağında ninni gibi zaman

Tedariksiz sevdaların koynunda aç bir yürek

Ve akıp giden bir avuç gözyaşı sonrasında

Yalana adanan koca bir ömür bırakır ardında

Bir tek söz vardır artık geride

Yarına bir umut bırakmak mucize gibi yaşamda...

Bir ömür üzerine yazılır tüm senaryo

Oyuncusuz bir yarının nasırlı düşünceleriyle

Sabaha bir isyan doğursa da zaman

Ve ardına serpse de acı tohumunu

Ne fayda yürekte bitmiştir artık yalnızlık soysuzu...

Sıkışır kalır kelimeler dudak arasında

Ve kendinden geçmiş iki sözcük dökülüverir

Ne olduğunu anlamadan

Aynalarda sahte yüzler

Geçmişe dair özlü sözler

Yalan...

Bir de sefil bir yaşamın ahlaksız senfonisi

Kulaklarda çınlar...

Gözlerinden geçtim yine bu gece

Ellerinden içtim susuzluğu

Ve senden geçtim bu gece

Verilen bütün sözler yarım

Çekilen tüm acılar yalan

Ve aldığım nefes sen oldukça haram

Verdiğim can sayılır mı sevaptan...

Ve mültecisi olduğum gözlerin geçer uzaklardan

Gül damlası düşer ateş dolu yurduma

Birde soytarı ezgiler ilişmiş devrik cümlelerimin diline

Ben ağlıyorum kervan geçiyor yurdumdan

Ben ağlıyorum dilimden dökülüyor kelimeler

Diyor şair;

?Kervan hızla gidiyor

Uzaktaki kentime

Söyle anne ve babaya

Yol gözleyen sevgiliye

Geleceğim

O gün gelecek...?