Kesik Kanatlar
Kanadı kırıldığından beri yeryüzündeki küçük kızların
Gökyüzündeki melekler ağlıyor.
Hep birlikte kesiklere, kırıklara ve ölümlere ağlıyoruz.
Kırılırken ölüyoruz
Ölenlerimiz daha cesur ya da daha az günahkâr
Ölenlerimiz daha iyi
Kalanlarımız, kaldıkça suçlanıyoruz
Kim başlattı bu düzeni?
Her yerde kan lekesi
Bakmaya korkanlarımız var
Ve kanamaya alışanlarımız
Aşağılara dökülse de kan her defasında
Kanı akıtanlardır aşağılık
Aşağılık sancılarımız var bizim
Alçaltan zayıflıklarımız var
Ama sancılarımız bazen yükseltir bizi
Ummadığımız anca, yükseklere
Bir merdiven gerek bize şimdi
Tutunup gökyüzüne çıkabilmek için
Ve tüm kötülüklerin üzerinden atlamak
Yükselmek
Nasıl da özgün bir davranıştır
Ama gitmeye kalktığımızda kelepçe vuruluyor bileklerimize
Özgürlüğümüzden tutuklanıyoruz
Kan yapışıyor ayaklarımıza
Gidemiyoruz
Kalkamıyoruz oturduğumuz düzenin üzerinden
Doğrulamıyoruz
Kimin suçu gidememek?
Kalanların mı?
Suç akıtılan kanda
Hançerin de suçu yok
Onu saplayan, sapkın yürekte
Adımlarım çürüyor
Adım yok oldukça
Silinirken yeryüzünden
Dağılıyorum tam yükselecekken
Ayaklarıma dolanıyor tüm günahlar
Günahın sahipleri serbest gezinmekte
Ve ben dilediğim kadar doğru yolda ilerleyeyim
Yalandan görünmüyor ki önüm
Arkamdan sesleniyor zebaniler
Cehennemi buraya taşımışlar
Melek arıyor ellerim, kesik bileklerim
Tutunacak bir el arıyor
Bir tek meleklere güvenebiliriz şu yeryüzünde
Ama tüm meleklerin kanadı kırık ya da kesik
Katılıyorum onlara
Dünya hırpalıyor iyileri ve masumları
Eline geçirmiş bir cam parçasını savurur gibi savuruyor kalplerimizi
Cam değil, elmas onlar
Madde lazım zebanilere
Can değil
Doyuramadı bunca zaman, bunca kan
Meleklerin kesilen kanatları da yetmedi doymalarına
Uçmamız yasaklandı
Gitmemiz engellendi
Sadece zaman geçiyor
Değişmiyor
Zaman durduğu yerde aynı duruyor
Her bir kırık parçamız serpildi dünyanın bir yerine
Serpildikçe büyüdük
Çünkü saçılmadık, saçmaladık belki
Ama kaldık
Gitmedik
Bitmedik
Yok edilmeye çalışıldıkça azalmadık, çoğaldık
Küçülmeyi dilerken, büyüdük
Dünya kirlenmeye devam ediyor
Ve melekler
Yeryüzündeki kanatsızlara ağlıyor
On Altı Ağustos İki Bin On Üç 18 50