Keşke Hiç Olmasaydın

Keşke hiç olmasaydın; başlamazdın, bitmezdin

İçimde tedâvisiz özlemler bırakarak

Eğer gerçek sevseydin, böyle çekip gitmezdin

Ağlıyorum içime, resimlere bakarak

Varlığınla işgalde, yokluğuna mahkumum

Azadını bekleyen kuş gibi kafesinde.

Ne günse, ayrılıktan terhisi bekliyorum?

Sonsuza dek sevgili, haberin gelmese de.

Her başlangıç bir sonmuş; ya sevinç, ya üzüntür

Kelepçeli feryâdım, prangalı gözyaşım!

Yüreğimde pişmanlık, ümidimde çöküntür

Bitmez, beni yorsa da; yoksunlukla savaşım.

Alışmak mı? İmkansız, öyle zor ki alışmak

Gündüz hülyalarımda, düşlerimdesin gece

Emelim; ufuklarda her gün, her an buluşmak

Sensizlik hep seninle, kilitlenmiş bilmece.

Bir hazan ürküntüsü, bir bahar sıcaklığı

Kâlbime demirleyen vuslattan miras kalan.

Hayalimde aşkımın tertemiz berraklığı

Özleminle tutuşan, yangınlara dayanan.

Kadir KARAMAN