Keşkeye Düştük Yine
Keşke ne kadar gereksiz bir kelime,
Bu kelimenin benim lugatımda işi ne?
Bir defa keşke dedin mi yoksun,
Eğer keşke yoksa dilinde toksun?!
Keşke dememeyi keşke diyerek istedik,
Kazanmayı dahi keşkeyle diledik.
Biz çalışmayı bilir birbirimizi severdik,
Keşkeden kurtulmayı, keşkeyle ümit eder olduk?!
Ne oldu bize, biz çalışmayı severdik,
Çalışınca bir Türk, dünyaya bedeldik.
Muhtaç olduğumuz kudret hani damardaki kandı,
Bilmiyor muyuz yoksa damardaki o kutsal kanı?
Dünyaya medeniyeti öğreten millettik biz,
Şimdi unuttuk kendimizi, diyoruz ki kimiz biz?
Saraylarında bile apdesthane yokken fransızın,
Şimdi bize medeniyet öğretiyorlar ansızın?!
Şimdi keşkeye düştük yine milletçe,
Bu hallere hiç düşmeseydik keşke !
Tarih tekerrürden ibarettir belki ama,
Bilin ki bu ibaretlik yalnızca çalışanlara?!
Üç kıtaya, yedi denize hakimdi atalarımız,
Biz yine buradayız, bizimle yine dualarımız.
Değişmedikçe bu vurdumduymazlığımız,
Daha çok medeniyet öğretir bize eski kuklalarımız?!