Ki

Uzanır gecenin parmakları

Sarıp sarmalar boğazımı

Ne kadar çırpınsam boş

Bir kurşun kadar ağırdı karanlık

Mavi tırnaklı yıldızlar

Gülümserdi bana birer çocuk gibi

Bir gülüş ki

Öylesine derin öylesine içten

Yanıp tutuştum o gözlerde

Bir beyaz baykuş geldi

Bir beyaz ki nur sandım

Alıp götürdü beni uzaklara

Ilık ılık eserken deniz meltemi

Ne lavanta kokulu mezarlar gördüm

Ne de sakin denizler

Bir müzik çınlanır kulaklarımda

Bir müzik ki

Öylesine acıklı öylesine karamsar

İçimdeki mumyaların çığlıklarını dahi

Duymaz oldum bu aralar

Çok korkutur beni hazan mevsimi

Gök kızıl, Yapraklar sarı

Her yerde Azrail var

Sanki vuslat zamanı

Şimdi koynundayım gecenin

Bir yorgandı kainat

Bir yorgan ki

Öylesine sıcak öylesine kalın

Sanki doğmayacak gibi güneş

Ya da uykudaydı bulutlar

Kuytu kuyularda

Ve  durmadan gözyaşı döker

Sevgili ateş böceği

Mor ötesi ışıklar kapladı beni

Korkuyorum çok korkuyorum

Bir devasa hançer saplandı gönlüme

Bir hançer ki

Öylesine sivri öylesine parlak

Yatıyor ininde ormanlar kralı

Sessizim çok sessizim

Belki de bir ömür boyu

Tutsak edildim sessizliğe

Uyandı fırtına tanrısı

O ne öfkeydi gördüğüm

Bir öfke ki

Öylesine korkunç öylesine vahşi

Kalkar gözlerime inen puslu perde

Her tarafım sis her tarafım tuzak dolu

Neredeyim ben nerede