-ki Adı Sen-

Ağladığımı gören olmadı

Gülüşlerimide duyan

Gözlerime gömdüğüm

En kızılı idi uykusuzluğun

-ki adı sen-

Zayi bir rüya gibi kaldı

Unuturken uyandığım

Çırılçıplak bir nefeste

Titreyen beden

Yarına ermek için

Güneşleri iten

Karlara sarılmış ben

Üşüyorum şimdi ateşinde

Islanırken anıların

Yatağımın köşesinde

Hareketsizce seyrine daldığım

Baş harfin kadar yorgunum

Bakışlarının asaleti kadar vurgun

Ellerinde eriyecek kadar da

Soğuğum

Bir bil'sen!

Mayıs 2010