Kibritsiz Yaktım Anıları

Pimpirikli bir sevdaydı yüreğimize çakılan

Çakılların en irisiydi yollarımızdaki

Bir güz rüzgârında, sancılı doğumlarım

Pusmuş bir kaplumbağa gibi çekingenliğim

Pis tutmuş gözlerimdeki

Acının esiriyim

Zindanlarda yalnız bir su damlası

İçilmeye hep muhtaç

Ama acılığındandır iğrenç tutulan

Bir kenara itilip

Toprağa nimet kılınan…

Kirin pasın içinde bir çocukluk

Sonra adımlamak gençliği

Geçip gitmişim gençlik sıratından

Sorunsuzca, delice birazda

En temizi saydığım nimetler

Tükendi birer birer

Yaşam söylemsiz kaldı

Ben kibritsiz yaktım her anımı

Her dumanda çektim içime

Her çekişte bir daha yandım

Kendimi gizlemek içindi dumanlara sığınışım

Demirlemek içindi gönül ülkene

Kaptanlık kitabını okumuşluğum

Bilinmedim yine

Kistlerim görünmedi yüzümden

Hangi ameliyat ki beni senden ayıklar şimdi

Bilmiyorum….

Ne zaman ki otopsimi yaparsın

Sana yanmışlığım aşikarca aciz kalır gözlerine…