Kılmadık

yaşanmadık mı

bu kadar kaldırımlar eskirken tabanımızda

atmadık mi pençesi kat kat ayakkabılarımıza son kez bakarken

paçamıza silerken ruganlarımızı

her güne bayram ekleyip

siyah bir pantolonun altına yakıştırıp aynı renkli çorabı, yılda iki kez indirirken o naftalin kokularından

kolalı bir gömleğin ardına saklayıp acemi sokaklarda tökezlenirken ayaklarımız

uçuşan limon kolonyasında gizlerken yeni terleyen sakallarımızı koklamadık mı

belki bir çiçek saklardık yakamızda

belki beyaz bir mendil

ama sevmedik ki bayramları

dönme dolaplara üzülen çocuklar ağlarken tozlu bir kirpiğin ardına saklanıp

ya da avucunu açarken cami avlusun da ana

bir yudum suya hasret dudağı sarkarken üzerimizde tutuşan bayramlar avuçlarımızı kuruttu

halimiz yerindeydi

vaktimiz ondan öte

ama hep dikenler battı yüreğimize, soyunduk

parkamıza sakladık belki vicdanımızı

bir kot

bir postal

sevmedik bu yüzden atlı karıncanın cıvıltısını

mermilerden kaçışırken çocuklar

ve düşerken kefen parçasına küçücük kanı

duymadık sabah ezanını.... Kılmadık adı bayram denen namazı.