Kime Ağlıyor Bu Yağmur
kime ağlıyor bu yağmur
ne oldu birden bire
ıslanmış kelimeler neden dilimde
neden benden kaçar gibi
yanarken ben kapatıyor perdesini anılar
buz tutarken biz bütünü
gökyüzününün düşüncesi mi yağmurları düşüren
kime yağıyor bu kar
ne oldu birden bire
ölümüne üşüyen ömrüm sıkışmış saat kadranına
neden benden kaçar gibi eriyen gün
ararken ben baharı kovalıyor sonbahar
yüreğimi yutan hüzün cilve yaparken
karanlık doğuran gözlerimde şimdi boş sokaklar
sen sevgili bilir misin
ayak altında ezilen karıncanın acısını
bilir misin
gönül kadehlerin ayrılıkları sarhoş ettiğini
bilir misin bir günlük ömrü olsa da
güneşe dokunmak için ateşe uçan kelebeği
ulaşılamayan kelimelere aç perdeni
özlem titreyişleriyle yıkılsın ayrılıklar
hissettirdi mi beni kapı önündeki terlik
ağladı mı hiç yatağına bıraktığım gecelik
yoruldu mu dilin anarken beni
hatırlatsın diye
şarkılardan tuttuğun falı kapattın mı fincana
sen hiç
kıskandın mı gece düşmeyen gülüşleri
nereden bileceksin ki
sen hiç
duvarında asılı resmimden silmedin ki siyahı
kayabilmek için rüyana
bıraktım seni gece kıyısı düşlere
gün gelecek yüzüne düşecek bir damla
diline dolanacak bir şarkı
geri dönmeleri avuçlatıp nakarat ben olacağım
nefesimle yanan gözyaşın süzülecek
suyun saydamlığını ayna sanıp
düşen aksinde arayacaksın beni
çığlıklarımı toplama
hırçırıklarımı devirdiğim uçurumlar
yorgun gözlerimde inzivaya çekilen bulut
baharımı kaybettim arıyorum
nice göksine perdelensin sinende
paydos et ezberlenmiş sözlere
şimşekler dökülmeden akma denizlere
sevebildiğini söyleyebilmek için
devrilmiş gönül vagonunda uçuyor güvercinler
kime ağlıyor bu yağmurlar
karanlığın kızıllığına karışıyor damlalar
yoksa ben miyim
kanamaya devam ederken devrilen çınar
yoksa sen misin
umudumun inançlığına taktığım
kar bürünmüş kardelen
masumane bakma mavi
bakma küskün küskün
savunmasız kalmadı mı nice dile göç etmiş yeminler
aşkın sonunu yazarken eylül
ağlamadı mı yağmurlar buz tutmadı mı karın yüreği
kırmızı engellerle yıkılırken hayeller
Nurten Tarım