Kimliksiz

ruhumun adı yok

beyaz bir minibüsle gelmiş, kimliksiz çaresizliğim

fötr şapkam yırtık, sırtımda pardesüm, ensem kapalı,

yahut mapushane tesbihi elimde

parıldamakta etrafımı saran cam kavanoz

upuzun yatıyorum...

orada gerçeklere dönmüyor sırtım

iyi ki sökebiliyorum alfabeyi,

ilkbahar mektupları düşlüyorum daha şimdiden...

ilk yardımın serum kokulu odalarından birinde

çürümüş havasını soluyorum acılarımın

yatağımın başucunda fakir çiçekleri,

emer sürahide yarılanmış oksijeni

beyaz meleklerim görünür kapıda,

sol yanı kimlikliler

şefkatle tutulur ellerim,

annem gelir aklıma

debelleşir bedbah nabzım,

mercekleşir umutlar

yanık bir fener tutulur gözbebeklerime

aydınları gelir aklıma ülkemin

dellenmiş düşüncelerim,

kaçış planları yapıyor ara sıra...

gri tonlu odama döndürülüyorum yine

birazdan tahtadan bir eve gireceğim,

sonra toprak kentlere yolculuk...

iri, delikli, yeşil çarşaflar örtülüyor üstüme

bir kesik daha oluşuyor iki göğüs aramda

ve tiz çığlıklarıyla kendi esirliğim düşüyor,

mermi tabaklarına...

ideallerim geliyor aklıma,

aldatılmışlığım...saatlerin yalanları

ruhumun gizemliliği geliyor aklıma,

...cenkleşen akıl sahipleri...

sonra annem... hep o geliyor aklıma...

yaşamdan silinmişliğimi kurtarmıyor,

sönükleşen umut ışıkları

evli evine, köylü köyüne dönüyor

içtiğini kusuyor fakir çiçekleri...