Kimse Yoktu

Tüm kapılarını çaldım şehrin

Evde kimse yoktu

İki sohbet

Belki demli bir çay

Sahanda bir tarhana

Bir döşek

Üşüyen yanlarım için

Sıcak bir kucak

Anlatacaklarım vardı

Anlayacak bir yüze

Yaralarım, kırgınlıklarım

Korkularım

Ve biriktirdiklerim

Bozuklarımı tamlamak için

Sevinçlerim vardı

Elma şekeri tadında

Tehirli tebessümlere adak

Çocuklara masallarım

Kahramanları ölmeyen

Emanet edeceğim kitaplarım

İçinde binlerce dostlarım

Kalabalıklarım vardı

Sırtı dönülmüş yalnızlığımda

Ve ben bir umut gelmiştim

Tekrardan şehrime

Tüm kapıların çaldım şehrin

Kimse yoktu

Işıklı evlerinde...