Kimseler Bilmez

Her yağmurlu İstanbul akşamı

peşi sıra yalnızlığının kalabalığı

denize doğru yürür,

köşeyi dönüp kaybolur gözden,

yorgun ve rutindir adımları.

hüzzam bir parça tutturur ekseri,

hiç kıpırdamaz çatlak dudakları.

Nereye kadar gider ve döner zihni,

Ne olmuştur sahi, suya indirdiği onca kâğıttan gemi,

ya her birine yüklediği elem , gözyaşı?

Yakamozları büyütür ellerinde,

fecre kadar huşu içinde izlerken Marmara'yı.

bir şiir tutturur da inceden

eşlik eder ona mütemadiyen

kayalarla sevişen boğazın esrik dalgaları.

Dalgakıranla uzun yıllar evveline dayanır tanışıklığı

sırtını yasladığı fener memnundur halinden,

bir şişe yıldız tozunu bölüşürler hep

yeni bir şiirin doğum sancılarını çekerler birlikte

hiç eksik kalmaz bu seremoniden

saçlarını tarayan gece rüzgârı

Kimseler bilmez!

kaç yıl daha sürecektir bu şarkı

ve ne zaman sonlanacaktır geceden sabaha varan rutin yolculukları?

bilinen tek dostudur,

sokak lambalarıyla , parke taşlı yolları saymazsak

simidini ve sırlarını bölüştüğü alaca aksak bir martı.