Kimsesizlik Çağından Yalnızlık Çağına

ayaklarım sürüdü beynimi

kapısına çok odalı bir ilksizliğin

içerde kendine küsmüş ihanettir ağustos

dışarıdaysa şadırvanlarımız

eksik olmaz başımızdan umarsızlık gibi

hay huy içinde sereserpe

kendimize bırakırdık kendimizin orospu siluetini

sokaklara düşmüşlüğünü bir gülün

sonbahardan umut kesilirse bir kez

hayır gelmez aşktan ve aramaktan

yüreğimizin kılcal damarları yıldırım olur kesik kesik

paramparça eder yalnızlığımızı

gözlerini kırpışındır miladım

her kırpışında yeniden doğarım

adımı söyleyişin yeni bir çağ açar

evrenimde

kimsesizlik çağından

yalnızlık çağına

gidişinle başlar kıyamet

insan kendi ateşini kendi götürürmüş

bense kendi gözyaşlarımda boğulurum