Kınalı Kuzuların Destanı

Bilmem kaç yıl oldu Hasan, mevsuf’un makamına varalı

Rehbere o soruyu sordum soralı

İşittiklerim benliği sardı saralı

Görmedim böylesi asaleti

Alsa da ilk göz ağrısının dünyaya geliş haberini

bırakmadı cephedeki yerini

Göremeden daha didar’ını

vatan için seve seve verdi canını

...

Adana’dan düştüm yola

Şehitlikte verdim mola

Dolaştım o ulvi istirahatgahı

Samsun

Kars

Ardahan

Sivas

İzmir

Hepsinin

Her birinin

Soğuk taşa kazınmış künyeleri

...

Ve

Daha on beşinde

Kıyasıya sonsuz heves vardı

Can atmışlardı

Muhammed Mustafa’ya komşu olmaya

Nefesleri süt kokuyordu daha

Sanırsın ki

Birer kor ok hepsinin siperden fırlayışları

Aslanlar aslanı cesur Memedlerim

Etten duvar ördüler de

Vermediler aziz bildikleri memleketi

Ah o cefakâr anaların

Vefakâr kınalı kuzuları

Gün geldi

Ölüm oldular ölüm saçtılar

Gün geldi

Kendi canlarını kodular toprağa

Gün geldi

Düşmana merhem oldular

Suyu böldüler ekmeğini bölüştüler

Onları kendi yerlerine koyup

Sevdiceği bekler diye yaralarını sardılar

Ah benim serdengeçti yiğitlerim

Ah benim kınalı Memedlerim

Kalplerinden coşan

O yılmaz inanç

O bitmez imanla

ÇANAKKALE GEÇİLMEZ yazdırdılar

Tarihin şanlı sayfasına

"Menekşe"

Düzenleme çok değerli kalemdaş uğur Aslan beye aittir kendisine teşekkürlerimi sunuyorum yardımını esirgemedi bizden

Değerli edebiyatla yönetimine şiirimi güne layık gördükleri için teşekkür ediyorum

Esenlikler dilerim