Kır Beni

Boş kalan bardağın yalnızlığı benimkisi

Dışı içini gösteren

Yükte hafif, rüzgârda sallanan

Susayana hürmettendir dudak değirmem

Kimi zaman sıcak bir çaydır

Bazen asidi bol bir içecek

Tutan elle birlikde yudumlanan

Ben doldukça boşalır elbet birisi

Ben boşaldıkça dolar elbet bir değeri

Tutacak bir el bulamamak da var

Tatilcilerin evlerinde terk edilmiş

Kimsesiz kalmış evlerin raflarında tozlu

Çatısı akıtan

Birkaç camı kırık viranelerde de hep ben

Kır da git gideceksen beni

Ya da doldur içimi sıcaklığınla

Bir gülümseme, hadi!

Yoksa kır beni, durma!

Raflarda toza bulayacağına

Kır beni,

İçi boş bırakacağına

Kır beni,

Götürmeyeceksen hiç dudaklarına

Camlar bana özeniyor soğuk gördükçe

Akşam olup perdeler çekildikçe

Ben camlara, kimseler bilmez

Yıllar oldu bir tutan yok

Kaynayan sularla doldurup

İliklerime kadar ısıtan, üşüdüğümde

Bir gülüşünde yeterdi

Ya da bir dikişte içerken gözlerin kapanmamalıydı

İçme diyorum sana şu zıkkımın kökünü

Doldurup doldurup boşaltma beni bununla

Sen sahte mutluluklarla gülümserken

Ben zehir kusuyorum dudaklarına

Kır beni, kır

Ben bunu istememiştim

Ayıkken de dönen dünya