Kırık Ay Basmaları

ışıklar tek tek yanarken

yırtılıyor gökyüzü

iklimini şaşırmış yağmurlar

vakitsiz yağıyor

vuruyor y/önümü

yokluğunda düşe kalka

acıya sarıyorum yüzümü

gecenin fitilindeki alacakaranlık

oyun kurar gibi

her akşam demir atıyor yüreğime

eritiyor uykumu

çatlayan nefesim

bu aralar güneşi geç batıyor şehrimin

kırık ay basmaları çarpıyor deli divane

sürüklüyor gidişlerin bitişlerini çığlık rüzgârları

yeniden başlıyor boğazımı yakan figân

-göğüs kafesimden sıyrıldığın gün

kuşatmıştı soluğumu

arsız hüzünbazlar-

sınırlarımı zorluyor tenhalığımın kıvılcımları

yıkarak geçiyor pişmanlığın gürültüsü

nefesimin üzerine sağılıyor

şehrin soğukluğu

siyahi düşlere sürüklüyor

gecenin kör noktası

başıboş bırakılmış sevdam

çaresizlikle vuruluyor

düğümlenirken savrulan kırılganlıklarım

buz tutuyor dinmeyen gözyaşlarım

akıp giden zamanı

devşirmek geçiyor içimden

nafile,

yol vermiyor bir ters bir düz giden üryan kimliğim

gözlerime kaygan ağıtlar bağışlarken

zencefil kıyametler uyutuyorum sol yanımda

bir bilsen kaç parçaya bölünüyor

yitip giden yüzün

dört bir yandan kederler tutunuyor dünden kalan

her şeye

tavaf ederken hayat,

öğütemiyorum sensizliği

bugünü yarına düğümlerken

sürükleniyor mevsimler

yüreğime aralıksız kızıl kar yağıyor...