Kırık Ayna Sürüncemesi

-bir kör ayna kırıldı ihanetin şakaklarında-

adam uyandı, buz gibi uyandı, uyanmaya uyandı

kalktı, doğruldu, avizeye baktı, avize ona baktı

ellerine iliştirirdi hep kendini

ellerini aradı korkuyla karışık

ne var ne yok diye aradı işte ellerini

anladı var olan pek bir şey yoktu

yok olan ise çok şey vardı

kapıya sövdü

gök olsa alıp götüren onu

ona da söverdi

saçlarına karışan kaç İstanbul küfrü varsa

kapıya onlarla sövdü

bir bardak yağmur doldurdu kendine

şöyle bol buzlu

tek dikişte bitirdi

oturup şiir yazmayı denedi

yeterince kanatamadı sayfaları

kırık aynayı gördü, duvarda asılı, yarı ağlak

kayboluşunu bulmayı umdu, umdu ümidi

kör aynada gördü

binbir şekilsiz suret, binbir yarı çıplak

öyle kalakaldı

geciktiğini hissetti

(sokakta bir kedi ilerliyordu , çığlık çığlığa

bir uçurtma kuyruğuna takılı, uçuyordu

sarı bir araba hızla geçiyordu kendinden

sokak köşesinde, bir kadın yürüyordu

ayakkabısı topuklarını vura vura)

öyle kalakaldı

geciktiğini hissetti

bir satır yazdı boş sayfaya

varoluşçuluğunun en kati noktasında yok olmak

çekti en sevdiği şairle vurdu kendini

kapı açıldı

bir kadın, ayakkabısının topuğu elinde