Kırık Düşler

Yalnızlığımın küçücük bahçesinde

Gönlümün mangalından dumanlı başım

Efkarımın bu etsiz pikniğinde

Soframa su niyetine döküldü gözyaşım

Neden hep hayaller hayal olarak kalır?

Neden umutlar sadece insanı avundurur?

Neden keşkeler bu kadar pahalı?

Neden pişmanlıklar bu kadar ucuz?

Düşlerimin penceresini kırdılar

Cam misali tuz buz ettiler

Dağılan düşlerimin kırıklarını

Ayağıma halı misali serdiler

Kırık düşlere bastıkça kesiyor ayağımı

Ama yine umut akıyor damarımdan kan yerine

Kan kaybından ölmem bir ihtimal de

Kesin ölürüm kaybedersem umutlarımı

Yaralarımı gözyaşımın tuzuna bastım

Ağladıkça daha şiddetli yandım

Yandıkça daha beter ağladım

Yaralarımı işte böyle dağladım

19 AĞUSTOS 2006 23:16