Kırık Ezgiler

I.

saatin öfkelenmiş tıkırtıları

savuruyor yüreğimizi

uzaklara

ta bilmem nerelere...

kirpiklerimizi kızartan bu yaşlar

kırık ezgileridir

ayrılığın...

yatıyor

bu dört duvar arasında

koklanmamış sevda

ki terkedilmekte

yüzünden kanlar akıyor..

bilmem ki olur mu kurtuluş

acılara durmuş

bu gecenin anılarından

diner mi

iç çekişleri şiirlerimin..

II.

tutabilmek şimdi seni,

kovabilmek geceyi

henüz doğmadığımız bir geceye,

üstüne aldığın o paltoyu

asabilmek gardropta ki yerine

ne mümkün be sevdiğim ne mümkün

seninle kuşların kanat çırpışlarını seyredebilmek

ve uluorta ellerinden tutabilmek...

haydi tutmayayım seni

seni biraz daha geçiktirebilirim belki

ama

dışarıda tozalayan kar

öyle de düşecek birazdan

böylede düşecek

omuzlarıma...