Kırık Merdiven

Gece hüzün bağlayınca ellerini,

Herkes bir şeyler anlatıyor kulağıma.

Saklıyorum sızımı,

Üstü örtülü tenhalarda.

Derin çizgilerinde ne gizler taşıyor kent

Dul kalıyor suskular,

Deli yosunlar...

Devriliyor yüzü Annemin

Ruhumun ağacına.

Yıkılan her göz,

Mor çığlıkta aynalara gülümserken,

Ölümü öpüyorum,

Bir o kadar da karanlığı,

Durmadan...

Boş bir kayıkta sürgünüm özgürlüğe,

Şehrimde çocuklar ağlar,

Yalnız adamlar...

Yağmurun indirdiği güller kapatırken penceremi,

Uslu kelebekleri dinliyorum.

Küçük ayazlı sevgiler dökülüyor,

Vakti gelen baharda,

Uzun yalnızlığa.

Yangınlar çıkıyor şarkılardan,

İncecik sulardan...

Umudun tohumunu saklayamayan

Güneş oluyorum.

Sis sarkıyor kuyulardan,

Uçurumlardan mavi.

Oysa

Kanatlarımda taze sevinçler,

Deli düşler...

Çatlayan dudaklarımda soluk alırken,

Öyküsü susmuş anılar,

Toprağı dövüyorum.

Çünkü tanıyorum bulutları,

Akılları beyaza boyanan sesleri,

Kara ve sarı yüzleri sonra.

Uyuyor ölümler,

Gökyüzünün renginde,

Yılgın gölgelerde.

Her sözcüğüm boşlukta sallanan gövde,

Nasıl anlatsam Anneme

Korkular sarıldığından beri

Selamlara,

Ve

Sabahlar kırbaçladığından beri

Mevsimlere