Kırık Öykü

bir tılsımın ana ocağında

kanayan yerdir yüzüm

tüm yüzsüzlüklerin

ve bütün acıların aynasıdır artık gözlerim

bil ki ne gövdemin ışığı kaldı

ne de yansıma

söyle; şimdi

ne kaldı geriye ruhumun gökyüzünden

ömür bitti, yazgımızın durduğu yerde

kaç gün sonra limanlara vurur hasretin damağındaki tat

ve kaç fırtına dindirir içimde birikenleri

ki

nereye gidersem gideyim

peşimden gelmeyecek mi içimde ki gölgen?

artık;

ne yüreğimde kanayan yarasını durdurabilirim

ne içimde ağlayan kız çocuğunu susturabilirim

vurgun yedim sana bakan yanımdan

işte

bir yenilgiyi kabullenişin hikayesidir bu

yüreğime kılıç yarası gibi işledi o son cümlelerin

her gidişine virgül atmaktan tükendi mürekkebim

şimdi içimde ölümlü cümleler cinnet geçiriyor

önce;

cinayete kurban edeceğim kelimelerimi

sonra mahkum edeceğim gözlerimi karanlıklara

geceler dahi kuşattı damağımdaki nemi

gri bir hüzün bıraktın avuçlarıma

senden bana kalan yarım yamalak

kırık bir öykünün nakaratında

sustum..

suskunluğum

ruhumun uzak diyarlara gidişi değil,

sana olan sevdamın ağıt aryasıdır.

son b/ölüm

hadi şimdi göm beni

sendeki yanımın çiçekli mezarlarına