Kırıntılar - 22

Yaşanan güzel günler,

Söylenen tatlı sözler,

Ve çekilen acılar,

Endişeler,

Tüm sancılar,

Unutulur...

Unutmak, bu ne güzel bir nimet

Unutarak yapıyorsun kendine hizmet...

Ayağa batan bir dikende,

Söylenen acı bir sözde,

Her gün göçen fanide,

Yol kenarındaki kabirde,

Sana kendini hatırlatan

Içten içe hep öteleri anımsatan

Aklına çakıldım dercesine gözüne gözüne bakan

ÖLÜM var!

Unutulmaz...

Ölümü unutmamak olsa bize armağan

Hep diri ve kendinde olmanı sağlayan

Unutulmaz bu gerçek unutturmaz faniliği hiçbir an...

Ölümün kendisi ölmüyorsa,

Dünyanın dönmesi durmuyorsa,

Berzah kapısı sürmelenmiyorsa,

Ve insan bu hakikatı unutmuyorsa,

Öyleyse, hazır olmak lazım ölüme,

Boyun eğmek gerek 'Her nefis ölümü tadacaktır/tadıyor/tatmakta' emrine,

Sabretmek lazım bu acılı döngüye,

Neticede, unutmayıp alışmak gerek bu değişmeyen gerçeğe...

14 Kasım.