Kırk dört Dudak Darbesi

ayrılanların zabıt kayıtları

suçumuz kalbimizi temiz tutmak

biraz tekila ve sessizlik kültürü

bazı sözcüklerini öpüyorum gecesinden

unutabilelim diye yontuyorum bu sayfayı

bu ben değilim, sen de o değilsin

çirkince konu mankenleriyiz, ucuz vitrinlerimizde

ne lazım, biraz dudak, biraz pelteleşmiş sanrı

onun için değil mi kopardığımız her yaprak

unutalım diye üremekten usanmayan uğultularımızı

marifet, karanlıkta da duyabilmek, kuşların kanat seslerini

darp izi yok, sözcük izi yok, unutturmaya meyilli bir cinayet

cumayı duvak yaparsın kendine

pazarı sevişememe sıkıntısı

geriye bir beyaz kalır günlerden

kabuk ağlar, kabuk ağlar

ki

sağırlaşıp, en çok duysun diye

acıya basmadan yürüyebilenlerin hayalciliği

tüm siyahımızla gülümsüyoruz, gömerek dünleri

parmak kaldırıyorum bu aşkı bilememek için

ihtiyar saatler ayrılık arasını gösteriyor

-Perşembe saat dörtte neredeydiniz?

-ağlıyordum hasretle

-hasretle şüphelisiniz

kırılmalar kırılmalar, bazen ve bazen

siyah bazen güzeldir, bazen çirkin

bazen yalnızlığımıza kadar iner simsiyah bir arzu

sütyen sokağı - kırgınlıklar apartmanı

olağan bir hayal randevusu işte

-jüride kimler var?

- kim seçecek gözyaşlarının en gerçeğini?

aç yaranı, iç yaranı

zabıt altında olsun bütünümüz

kaç gere öptüğünü sayma sakın

çıkmaz ruhundan dudak izleri

yalnızlığımı sevebilirsen sevebilirsin beni de

o zaman eski yokluklarımızı yeniden örebiliriz,yine tek başımıza

biraz tekila ve mayalanmış ıstıraplarımız

bazen tek istediğim kırk dört dudak darbesiyle boşluğumu yırtmak