Kırk Yamalı Bohça

ben ruhuma mimozalar açtırıp

kırk yamalı bohçasını taşıyan kadın

en beyazı buz beyazı yaz beyazı gibi

aklandım ağlayınca

ben güzel hatıralar ülkesinde

içimin şezlonguna uzanıp

başka bir evrende dahi bulamayacağım

güneşimi soludum

ben hatıralarımı oyalı düşlerimi

çocukluğumun kırmızı pabuçlarını

çıkınladım kırk yamalı bohçaya

yüreğimdeki değişmez tanık biliyor

nefesimi hep sevdiklerime verdim

ben kırk yamalı bohçamı alıp

ağlar türküler eşliğinde yürüyorum

baharları uzun süren ülkeler gibiyim

keşfedilmemiş nice gökyüzü varken

gözlerime karanfil kokusu çektim

hayatı sevmeye sürmelendim

(queen)

poem