Kırk Yıl Sonra
Hani kendi kendime;
'Kimi sevdiysem
Sana benzediği için sevdim' demiştim.
Çünkü sen bilmesen de
İlk sevdiğimdin!
Gitmedin hiçbir yere.
Seni terk etmişe
Çoluk çocuk versen de
Sen hep içimde durdun
Dokunamasam da
Tek saç teline bile
Kırk yıl sonra
Numara numara düştün cebime
Ve aradım bayram diye
Ve endişe etmeden sevindin
Adımı duyunca!
Oysa kırk kişi vardır
Adım ile köyümde!
Bir başınaymışsın ben gibi
Oğlun kızın olsa da
Ve benden önce
Torununu da almışsın kucağına!
Sanki görür gibiydim
Yüreğin gabara gabara
Gülümsüyordu yüzün
Ağzın kulaklarında!
Benim de içim
Gabarmamıştı hiç bu kadar
Hiçbir bayramda
Hiçbir telefon konuşmasında!
Ve kırıldı birden
Yalnızlığımın zırhlı duvarları
Umutlarımda artık
Seni görmek daha canlandı
O sus dudaklarım,
Kızıl kıvrımlarında
Adınla bocaladı!
Sesin kulaklarımda
Yüreğimin buz dağını eriten
O bahar yeli sanki!
Sen ki ihanetlerin kızı
Tek başına göğüs germişsin
Kadın olmuşsun bir yatalağa da
Tutunmuşsun hayata!
Tükür yüzüne
Bu durumu namussuzluk sayanların!
Bayramı bana mübarek ettin
Seninde bayramın mübarek olsun
İlk aşkım olduğundan
Ve hâlâ seni unutmadığımdan
Haberin olmasa da
Ben seni unutmayacağım!
17-11-10