Kirli Pencereler Gibi

sayrılı saatleri atmak isterdik seninle

gökyüzü kendi işinde gücündeyken üstelik

sırıtkan bir kanamayla gülmeye çalışırdım

ağlamayı unutmaya çalışırken bir akşam çayında

lacivert bir yolculuğa bırakırken gidişini

ışıklar henüz almadan gözlerimi...

güneşin boyu uzarken ilkyaz şımarıklığıyla

ömrüm göze alamazdı boşluğunu bir kenara atmayı

üstelik kuşlar her yeşili ilk yeşil sanır gibi neşeliyken

hıçkırırcasına bakardım anlamsızlığına kendinden kaçışının

bende unuttuğun kendine bakmaya korkak...

sular henüz çekilmeden kendi karanlıklarına...

canhıraş caddelerin derdine düşerken loş sokaklar

kirli pencereler gibi baktığını anımsayacağım yalnızlığıma

yalnızlığımdan korkacaksın

sevmekten yorulmayacağımı anlayamayacaksın

akşam dönüşleri kadar hüzünlü dudaklarımdaki o siyah mırıltıyı...

çirkin bir güzellikti kabullenemediğim

sanki tenha bir kalabalık

acılarımla örtüşmeyen bir yaz meyvesi kadar can sıkıcı

yorgun değilim işte ey yolların gözyaşlarıma uğraklığı

ey yoksul sotaların baş düşmanı çocukluğum

ey çocukluğumun baş düşmanı yoksulluk

ey baş düşmanımın en iyi dostu yalnızlık ötesi üşümek

avuçlarımda hala annemin şefkati kadar özlemlerime yakın

gökkuşağının diğer ucu

yakın bir ıraktı ulaşamadığım

rüyalar kurulmadan ömürlerimizin baş köşesine...