Kış Ağlayışı

Kışları ağlattık bugün gözlerimizde

Soğukları çizdirdik

Bembeyaz bir güneş gülümsedi uzaklardan

Ve dedi ki insanoğlu Nereye kadar bu yalnızlık ey kış

Nereye kadar bu siyahın hükmündeki beyazlar...

Nereye kadar sevdiğim?...

Bir düş gibi güzeldi ilk önce

İnsanların gözlerinde elmaslar parlardı

Sonrasında hüzün parmaklıkları ip ince

İnsana neler yaşatırdı

Beyaz karlara düşen en güzel yaştı

İnsan oğlunun aşktan akan yaşları

Ve unutmadı kışları sevmese de yüreği

Elbet gün gelecek görecekti o da sevgiyi...

Şimdi derinlemesine gelen bir kar kokusu

Burnunun ucunda beliren bir ten beyazı gibi

Sevdayı soğuk hissetti birden, aşk üşüttü mü ne?..

Ve elbet tek unutamayacağı

Bu beyaz cennet içerisinde olan yegane kardelen sevdası...

Ve şimdi en derinlerimde yer alan Kışımın Ağlayışı

En güzeli de dudaklarıma düşüvermendi gözlerimin renginden

Ey Kışım... Ne kadar uzun olsan da dehlizlerim de unutma

Baharlar gelse de saflığım sen gibi olacak elbet...

Sen gibi olacağım elbet Cağnem...

E F T E L Y A...

(Akdenizi cebinde taşıyan kız... )