Kış Bir Ağaç Ve Kedi

Ne hoş!

Kar yağıyor ağırdan

Pencere başındayım

İki elimin arasında başım

İzliyorum belli belirsiz bakışlarla

Ya da süzüyorum pencere önüne üşüşen kar tanelerini...

Gözüme ilişiyor ağaçlardan biri

Duruşunda bir asalet

Meydan okurcasına kış'a ve kar'a

Dimdik duruyor...

Kökleri ile bağı o kadar sağlam ki,

O güven dallarına aksetmiş

Tek tük kalmış sararan yaprakları

Kar tanelerine eşlik ediyor düşüşte

Öyle ki, incinmesinler diye

Altlarına döşek oluyor...

Ağacın dibine tünemiş bir kedi

Belli üşüyor hem de sımsıkı

Sığınak görmüş dev cüsseyi kendine

Masum bakışlarla etraftan medet umuyor...

Kış inmiş yeryüzüne

Yalnızlık çökmüş bir çok yere

İşte o masum kedinin gözlerinde

Ve titreyen bedeninde

Mevsim tecessüm etmiş tüm ihtişamı ile...

Takıla kaldım ağaç altındaki kediye

Fark etmedim uzun bir ara

Yağışı artan kar süzülüşünü

Sanki örtmek istercesine yağıyordu

Yalnızlığı,

Kimsesizliği,

Yoksunluğu,

Ve soğuğu...

Şöyle gözlerimle seyir edince etrafı

Beyazın parlayan ışığı

Toprağın en kara yanı

Yer değiştirmiş ve kar örtünmüştü

Sonbaharın geriye kalan kalıntıları...

O, görkemli asil ağaç

Ve gövdesinin muhafazasındaki minik kedi

Aynı karede

Yer değiştirmemişti

Beyaz örtü onları da sımsıcak sarmalamıştı...

Ne hoş öyle değil mi?

Yaradan'ın tasarrufu,

Gören gözlere

İşiten kulaklara

Düşünen beyinlere

Görünenin ötesinde sunduğu güzellikler...

Yeter ki bakmayı bilelim...

Aralık/2012