Kış Güneşi

beynine girmeye yol arar güpegündüz

hal vakti yerinde midir, bu başka hayatta?

kıymetlisi olur bulamadığı zamanlarda

yapraklar yeşilinden uzaklaşır, bu kaçıncı güz?

kaba olur gülüşleri;

paldır küldür içeriye dalar gibi

ayak sesi tınısında yükselir, özgürlükler

milliyet kokulu çiçekler açar penceremde

ne korkaklar havlar köşe başı

ne uzağımda patlayan bir bomba, hem de canlı...

gözleri yaşarmaya ısmarlanır sanki

bulutlu hüzünler coşturur, kabuslarla.

yol sonunda, iner arabadan ve yürür yeniden

döner arkasına göremez, saklanır casuslarla.

bu üçüncü gecedir, dört duvarın rengi aynı

demir parmaklıklar hizasında bir kadın

özler yanında geçireceği birkaç dakikayı

yaşarsa da gözleri düşmez damlası

-allah'a emanet- eder, sevgi budalası

hür olamaz o an insan; ardından kalanlarla

yazı aratmaz, kış güneşi ısıtmasa da

son kez doğar doğudan, batmaz bir daha.