Kış Yangını

uzaklara yelken açarken canı sıkılan

üşengeç yağmur damlaları gibiyim

nerede soluklanacağım belirsiz

kimin kırık kapısını çalacağım

neyi nasıl didikleyip karşı duracağım da

düşleri gagasında can çekişen

alaca kuyruklu bir martı dolaşıyor tepemde

boşuna değil somurtup kaçması

kara çalmışlar zavallı güneşe

yağmura kucak açan güllerin

dikenleri batmış gökyüzüne

kıvılcımı kaçan küle dönmüş bulutlar

ha ağladı ha ağlayacak

tadına doyulmamış aşklar

başıboş dolaşıyor yan sokaklarda

kimsesiz ve üstü çıplak

üşütecekler diye korkuyorum

bu yüzden tutuk dilim

sazı kırılmış bir türküye rastladım az önce

buz tutmuş diyezleri bemolleri

insanlığı koparmışlar dalından

ar kalmamış hiç

elaya çalan gece kırmızısı ıslığı delerken nefesim

saçlarını tarayan deniz kızının kulağına masal okumuş

kuyruğu bitli , yılışık ve yalancı yelkovan kuşu

üstelik

özlemimi öğütmeye kalkışmış değirmen taşında

sorarım ben ona

....

...

sen hiç güvercinleri uzun uzun seyrettin mi konuşurlarken

ben seyredemedim

ne zaman seyretmeye kalksam

sıcak soluğun dokundu yüzüme

ya da dalgalarla martıların dansını izledin mi hiç

ben izleyemedim

ne zaman izlemeye başlasam

gözlerinle buluştum onların arasında

ben mi gözlerini kıskanıyordum

gözlerin mi beni

bilemedim

güncellenemedim bir türlü

dalgınlığım bundan

belki de

döngüsüz bir yolun dizginlenemeyen koşucusu olup

arkama bakmaksızın yürümenin dayanılmazlığı

oysa

ne gece ne de gündüz

küser mi hiç deniz gökyüzüne

gücenir mi

bak

sessizliğin ucundan da tutamadım senin gibi

bazen ne olur biliyor musun

gidemezsin

kurşun dökülür ayaklarına

öteleyemezsin kendini

renklerin karışır birbirine

alın mor olur

çıkamazsın içinden

unuttuğunu sandığın o eski şarkının

en ıslak dizesi dolanır dilinin ucuna

fısıltına tutsak olduğun anda

çığlığını ıskalamış bir kış yangını düşer ayaklarının dibine

ellerin üşür ellerinde

gözlerinin gün dönümünde b/üzülür

küser

donakalır aşk

01 / 2015 SIĞACIK