Kısık Ateşte Onbeş Dakika

Dostluklar içinde

Mutlu günlerim oldu.

Gülüşler eskittim,

Hayatın eteğine

Yapıştığım günlerde.

...

Eski resimlere hapis

Şimdi o gülüşler.

Sevdiklerim üzülmesin diye,

Mutlu olsunlar diye,

Mutsuzluğu seçtim.

Hepsi bu.

Hiç aramadığın için söyleyemedim.

Bir daha hiç görmediğim için gözlerini,

Gözlerimi dikip gözlerine, söyleyemedim

Seni ne kadar sevdiğimi.

Altı yanmış bir tencere gibi kalbim.

Belki ihmal, ocakta unutulmuş,

Belki daha kıymetli işler arasında

Önemini yitirdiği için.

Ama unutulmuş...

İçindeki de sevgin.

Kaynatıp durduğum.

Kısık ateşte on beş dakika değil,

Bayağı bir beklemiş.

Bekledikçe taşmış,

Tadı falan da kaçmış,

Ziyan olmuş yazık

Dökülecek bir sevgi.

Hepsi bu.