Kist

Sen kalbimi kemiren kist

Şüphem yok sen de bir gün bürüneceksin toprağa

Ve geceler giyecek en siyah rengini matemin

Büyük balığın küçük balığı yuttuğu bir okyanusta

Hep en küçük balıksan eğer

Yalnızca güçsüzleri yargılayan bir adalet sistemini

İdam edeceksindir anarşist bir ruhta.

Hiç anlaşılamadığı için kendini sessizliğe mahkûm eden bir filozofsa

En yakın arkadaşın

Beğen kendine en unutulmuş mezarlardan bir mezar

Çünkü talih asla değildir küskünlerin yanında

Çok acı çekenler sevmez sözü uzatmayı

Bıçak kadar keskin ve yaralayıcı

Bir şarkıyı çalarlar mistik bir enstrümanda

Ve şarkı sorar: Ya çarmıha gerilen İsa bir illüzyonsa?

Sonsuz bir gözyaşı kilitlenirse gözlerinde

Rengi ne olursa olsun bakışlarının; gördüğü şey siyahtır

Gül bahçesindeki yalnız bir yabani otsan

Hiç senin için ötmeyecektir bülbüller

Ve yabani otlar güllerden azdır.

Sen kalbimi kemiren kist

Bu 21. Yüzyıl tükenmişliği ile

Seni anlatmak için söylenecek her söz ikinci eldir

Ve Sonunu bildiğin bir filmi izlemek gibidir

Seni sözcüklerle resmetmeye çalışmak;

Beceriksizce döker seni tuale titrek ellerim.