Kıyamet Vahyi

Ruhuna şeytanı satmaktan geçer büyüsü aşkın

Günahın şeftali tonunda sesi çalınır kulağına

Yalanların gerçeğe çelme taktığı korularda

Çağırdığın türküler ağıt olur deler bağrını göğün.

-Ruhsatsız bir hançerin kenarına kazınmış sevda kelimelerine dair-

Solgun bir baharın beşiğinden kaçmış delilikle

Evlendiği günden beri huzurum

Kıskançlığın pençesinde narkoz krizindeyim.

Uyuştukça kalbimin köşesi

Biraz daha bağnazlığı arzular

Rüyamdan çaldığım gecenin çatıladığı ruhum

-Yıldızların ninnilerine yazdığım gün ışığı görmemiş küfürlere dair-

Hangi sokağın ortasında kalmışsa alnımdaki yazı

Kendi içinde suskundu, dışarıya çığlık

Barok bir tablonun en köhne figürü gibi

Köşeye sinmiş gölgeler içinde bir varlık

-Mütevazı yaşamların pırıltılı gölgelerinde yaşamaya dair-

Hangi çıkmaza sürdümse adımlarımı

Dipsiz bir kuyuya dilek niyetine düştüm

Ağızlardan yükselen duaların buğusunda

Şeytanın yaması oldum da

Karanlıkta boğdum gelecek denen tırıvılıyı

İnsanlar bana küs ben insanların teninde ucuz bir süs.

-Aşkın şefkatli kollarında eziyete maruz kalmaya dair-

(Peri yaması tinimde peydahlanmış gök gürültülerinin

Korkuttuğu çocukları sarmaya çalıştım

Yılan sandılar, gözyaşlarıyla ıslanmış yapışkan tenimi hissedince

Sonra yandılar kendi içlerinde)

Tanrı'dan gelen kıyamet vahyindeyken kıldan ince boynum

Donmuş parmak uçlarımla İsrafil'e fısıldadım:

Eğer gökyüzü hayal tutsaydı

Gündüz yıldız kayardı...