Kıyametler Koparken Sararıyor Gökyüzü/m...

_Tükenirken ilkyazda güneş ışımaları

Uğultusunda can çekişirdi rüzgârlar_

Yüreğim maval yatağında hayatın

Sırtımda hörgüçlerim

Tiril tiril titrerim...

Kaçsam hangi vadiye gelincikler sönerdi

Gözlerimi alırdı kan kırmızı damlalar...

Ruhuma üşüşen kaç mavi çiçek

Kaç vakit kovalardı katran günahlarımı

Hüzünlerim gün kadar

Arşa değse de avazım

Sızılarım gün aşırı, arsız rüzgârla yoldaş...

Gece kepenklerini indirmez hayalimden

Kaçmaya çalışsam öfkem patlar

Dursam dirhem dirhem yankılarım sessizliğimde ağlar...

Sema ya el açıp kandillerimi yaksam

Mümkün mü yel vurmadan avunsam..

Titreyen mum ışığında yakarım ellerimi

Sızısında gün boyu ağmak ve kederliyim

Ahvalin aidatı çok ağır özlemlerde

Kıyametler koparken sararıyor gökyüzü/m...

Eksilen yanlarımın uykusuz nöbetleri

Esiri eder beni mavzer yataklarında...

Tınıları çalınır esrik türkülerin

Tarıyor saçlarımı ağır aksak ezgiler..

Gözlerimde vakit ötesi kırgınlıklar

Umudu boş veriyor sızılı dargınlıklar

Islak yakam haşin damlalarımdan

Düğümlenmiş mendillerim ağıtlarımdan...

Esmer günler hırçın kıyılardan vurdukça

Perişan şehrim tek dosttum yakamda rozet hüznüm....

Geceye dolunay vurdu yine

Kapandı kapılar bir bir...

Can çekişte soluklar...