Kıyıda Zaman

Deniz kendi nefesini unutmuş gibi durgun

Sahilde bir bank üzerinde eksik kalmış bir ceket

Martılar çoktan çekilmiş ama tuz hâlâ havada

Adını bilmeyen bir rüzgar dolaşıyor aramızda

Biz zamanı hep ileride sandık

Oysa zaman bir vapur düdüğünde

Geri döner

Bir çocuk gülüşü kalır bazen iskelede

Birde hiç söylenmemiş cümlelerin ağırlığı

Güzel olan açıklanmak istemez zaten güzeldir

Ve bir bakış Yeter seni etkilemeye

Hakikat bağırarak gelmez ama

Gecenin ortasında sessizce oturur yanına

Sen yürürsün şehir seni izler

Işıklar suya düşer kırılır yeniden toplanır

Ne kaybettik ne bulduk hepsi aynı denizde

Ve deniz hiçbirini unutmaz