Kızıl

Kendi ölüme şiirdir

Giderken eşiğine bıraktığım

Dağınık eşkâlimin küllerini biriktirdiğim ucuz patiskalar giyindim... Eyvallah

Eyvallah

Kâğıt gemi misali ıslaklığım

Gün batımı günahlarına saklanışım

Ve her şafakta batışım

Körfezin ucundayım yine

Sırtımda yine kahpe yakamoz

Gölgemin üzerine oturan hasretim

Gitmeli, ne varsa dürüp kese kâğıdına

Çözülmeli kırılgan bir çımadan kopan rüzgâr gibi amansız

Ve

İmansız alacakaranlıkta savrulmalı

Gaip limanlara

Ahşap küpeştelerde dinlemeli o şarkıyı son defa

Parmaklarımda zifir

Dudaklarımda ucuz üzüm rengi

Nefsi sindirip o şaraba

Gitmeli

Yüksünmeden son eylemlere

Başımızda dumansı efkâr

Avuçlarımız kuru sıkı

Sıkmalı

Kaşım kenarından

Barut akmalı ırmak misali, yaşlı bir yanak çukuruna

Gamzesi dolmalı hayatın, kıpkırmızı...