Kızıl Ömür

Gelgitlerimin sebepsizliğinde yine kızıl bir gün,

Çay bardağım yanımda,yarım,soğuk,ölgün..

Bir gün yine,ruhumun boşluğunda gezinen

Sonlarını umudumun,kendine rızık edinen..

Deniz..Mavimiydi,ben rengini unuttum

Gökyüzü hep siyah kalmış aklımda.

Ben uykunun sonsuzluğunda çürürken,

Kim bilir kaç renk kaybolacak arkamda...

İki dudağımın arasından neler çıktı neler

Kimine güller vardı,kimine kanlı hançerler

Şimdi ise acı var her kelimenin izinde,

Tek sözüm artık benim,sükunetin sesinde..

Yanarken içimde ateş,hep üşüdü ellerim

Düşüncem ağırlaştıkça hep taşıdı ellerim

Ama boşluğa mahkum,kanadı her gün içi

Ömür boyu elimde tuttum koca bir hiçi..