Kızılca İhanet
gök paramparça iner üzerimize
taş köprülerinden
yaslar avuç içlerini gözlerin buğusuna
biz susarız
harfler kar kırmızı kan
kelimeler başsız
ihtilal günlerinden kalma
bir kedi geçer çatı katından dünün
biz susarız
merak ederim ellerin hangi mavinin arasında
hangi kilitli kapıyı açarken titrer durur
güneşinde kim uyur
kimi arasında bırakırsın duvarlarının
bir şiir geceye hiç durmadan soyunur
merak eder susarım
intiharlar düşlerim kenarı oyalı
şöyle süslü püslü
ya senin omuzlarından kendimi aşırmak gibi
ya asılı kalmak şeklinde dikenli tellerinde teninin
önüme bir mahzun gölge çıkar
gölge vurulur
sahibi ölür
intiharlar düşler susarım
gitmek isterim kanatları isli trenlerle
üçüncü peronda
kendimi üçe bölüşüp yakarışlarla
üçü üçü geçe
yol uzar incelir, sayıklar önümde
dönmeye cesaretim yok
gitmek ister susarım
gök paramparça iner üzerimize
taş köprülerinden
yaslar avuç içlerini gözlerin buğusuna
ben susarım
ve evet hiç ummazdım
kendini kızılca ihanete teslim edeceğini
aksi yanıklarla dolu kör aynalarda