Köhne Konak

bunlar mı kaldı dersiniz ellerimizi titreten şu soğuk puslu geceden

aksi seda koyu bir yalnızlıkta isminizi söylesem, şöyle usulca direnmeden

epeyce öfkeli sanki, saldırgan bir tavırla sevmenizi uzaktan izlesem

kahvelerde sonu olmayan sessizlik

iş ilanlarına atılımlar hiçbir zanaat olmadan

adına yokluk dediğim

bilmem kaç fasıldır söyleyemediğim o eksik adımların lisanı

o kadar çaresiz, o kadar derbeder

bir dilim kuru ekmeğe talim yokluğunuz hiç eksilmeden

hani bir zamanlardı

yalnız mehtaba sokulurdu ay, karanlıklar aydınlanırdı

eski sinemalarda el ele tutuşmalar

şimşek hızıyla yeniden adlandırmalar tanıdık bir duyguyu

hangisi daha inandırıcı kaçar

o eski yazların vazgeçilmez yazgısından

hani o köhne konakta

hani elele kaçamaklar eflatun bağnazlığımızdan

denizde akşam, masada balık, çiğde keman...

geceye kırmızı kuşandım

kan tuttu ellerim bileklerime kadar silme intihar