Kök Salmışım Acıya Gidemiyorum
Bir yol yürüdüğüm
Adımlarımın sessizliği bozan sesinde
Yalnızlığımı paylaşan gölgemle
Bir yol yürüdüğüm
Uzunluğu zamanla ölçülen
Durak yerleri anılarla adlandırılan
Kurak çöllerde seraplar arasında uzayıp giden bir yol
Tek dostumun ben olduğu bir yol
Issız, sessiz, kavurucu
Yusuf'un kuyusundan karanlık kimsesiz
Musa'nın asasını ele geçirmiş kader tarafından yapılmış
Her türlü mutluluğu ikiye ayrılmış acılardan dem vuran bir yol
Tutunacak bir dalın bile olmadığı
Hayata tutunmak değiminin uzak olduğu bir yol
Ben zorladım kendimi, hayatı, yaşamı zorladım
Rüzgâra tutundum yağmura, doğan güne, aldığım nefese tutundum
Tutunduğumu sandım tutunamadım
Hayat her zaman bir başlangıç hediye etmiştir
Başlangıcımı aradım bitiş çizgilerinde
Aldığım ilk nefes nasıl ciğerimi yaktı ise
Soluduğum her ten o kadar acıttı canımı
Acıyla yetinmeyi öğrendim acıyı sevmeyi
Kendi payıma her şeyi öğrendim de
Bir tek sevdiklerime anılarımdakilere dokunan acılara dayanamadım
İsyan etmiyorum nelere direndim
Şimdi gitme vakti biliyorum
Gidemiyorum...
İçimdeki çığlık bedenimin iç duvarlarına çarpıp geri dönüyor
Dudaklarım mühürlü kelimelerden yoksun dilim
Şimdi gitme vakti
Hadi git bedenim durma ruhum
Kök salmışım acıya gidemiyorum