Konuş

Konuş!

Konuştukça,

Gözlerime bakan gözlerinin,

İçimdeki durgun sularda,

Yarattığı fırtınada boğuldum.

Konuş!

Tükenen sevdamız süzülürken dilinden,

Tenhalarda yitirdiğim sevdamın,

Dem tutmuş halini buldum tümcelerinde.

Konuş!

Korkulara yenik düşmüş,

Sevdana suskun yüreğimin kapılarını arala,

Sesim ol, soluğum ol, kılavuzum ol,

Yitirdiğim sevdamın yerini göster bana.

Konuş!

Mutluluk dile bana,

Sensiz mutluluğun adını koy,

Hasretinle kavrulan yüreğimin küllerini,

Savuracağım denizi göster bana.

Konuş Ey Yar!

Mecnun'a Leyla'yı unuttur,

Kerem'e Aslı'yı,Ferhat'a Şirin'i,

Banada kendini unuttur,

Yüreğimden sök al sevgini.

Konuş!

Balık denizde boğulduğunda,

Güneş doğmayı unuttuğunda,

Yıldızlar yağmur gibi aktığında,

Yüreğimdeki sevdan hükümsüz kalır.

Konuş!

Neden sustun ey yar?

Lugâtındaki tümcelerini mi tükettin?

Yakamozsuz bıraktığın ben denizi,

Fırtınalara mı terk ettin?

Konuş Ey Yar!

Susma ne olursun,

Çölde susuz,günde ışıksız,

Dalda yapraksız,Sazda telsiz,

Bedende cansız koyma beni.

Konuş!

Yaşanmış yıllara söz geçir,

Hatıralara sık son kurşunu,

Belleğinden sil benliğimi,

Gücün yetiyorsa,

Yüreğine söz geçiyorsa,

Yaşanmamış say o mutlu günleri.

Ne o gidiyor musun?

Dur gitmeden,suskun yüreğimi dinle,

Lugâtımda sakladığım bu son söz,

Nasihat olsun ikimize.

Biliyor musun?

Yüreğimizdeki fırtınaların yarattığı,

Tahribatları onarmaya çalışırken,

Yeniden yıkılma korkusu ile kapattık,

Yüreğimizdeki aşk defterini.

Farkında mısın?

İkimizde enkaza döndük,

Haydi son aşk kırıntılarını,

Heybeme dök ve git.

Kendine iyi bak,

Çünkü; Korkularımızın esaretindeyken,

Bize iyi bakacak,

Biri olmayacak...